piątek, 7 marca 2014

ciekawe (kto mi zabroni)

Coś mnie lekko drapało pod skórą, wierciło się. Jak mały chochlik szarpało za końcówki włosów i drażniło wszystkie komórki nieokreśloną ekscytacją. 

Chciałam wpuścić w swoje dni trochę więcej powietrza i światła. Trochę dźwięków, które rozbujałyby moje ciało. Kolorów, ładnych rzeczy, prostych radości. Chciałam stworzyć przejrzyste, lekkie, pozytywne przestrzenie. I, gdy je tak sobie stwarzałam, okazało się, że te nowe |daktylove| przestrzenie już są. Są i czekają.

Stoję w rodzinnym domu przy oknie, z kubełkiem czekoladowych lodów w dłoni i patrzę na ten tak zwykły widok, który dla mnie jest wszystkim. Na tę piaskownicę na podwórku i brzozy sięgające trzeciego piętra. Na budki dla ptaków stawiane przez dziadka i na ten las i rzekę. 
Patrzę, jem lody i jestem ciekawa.

Jestem ciekawa, jak będzie pachnieć? Jestem ciekawa, w jakie kształty będą się porankami układać cienie i promienie słońca na podłodze. Który z kątów będzie moim ulubionym i na którym parapecie będzie przesiadywał kot? Gdzie najlepiej będzie smakowała poranna kawa i na której framudze będę zaznaczać wzrost M-ki? Jak w tych  ścianach będzie brzmiało tykanie zegara?

Jestem ciekawa nowego widoku z okna.
I nas w tych przestrzeniach.

I bezczelnie twierdzę |bo kto mi zabroni?|, że będzie |co najmniej| dobrze.

8 komentarzy:

  1. A ja myślę, że będzie co najmniej wspaniale:-) :-) :-) :-)

    OdpowiedzUsuń
  2. Będzie przepięknie i obiecuję, że nie będę zagłuszał chrapaniem tykania zegara ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jestem ciekawa Waszych oczu z iskierkami zachwytu:)
      El

      Usuń
    2. Chyba przez jakiś czas zwykłe oświetlenie nie będzie potrzebne ;)

      Usuń
  3. Zazdroszczę Ci tych wrażeń, tego domu rodzinnego pełnego wspomnień. Tak się jakoś złożyło, że mój dom rodzinny nie istnieje, a i tak wspomnienia z tamtego okresu mam takie bardziej... byle jakie.
    Pozdrawiam serdecznie i życzę Ci, Kasiu, by sie spełniło wszystko, czego tam oczekujesz.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Ci bardzo :) Chciałabym tylko (a może aż?), aby było po prostu zwyczajnie, normalnie :)

      Usuń

Copyright © 2014 serendipity , Blogger