sobota, 18 sierpnia 2012

help

Zaraz po tym, jak się wypakowałam po powrocie z lepianki, doszło do mnie, że muszę zacząć się znów pakować. 
Że za dwa lata będę się przeprowadzać do własnego mieszkania to wiedziałam. 
Wiedziałam też, że w bardzo bliskiej przyszłości będę się przeprowadzać do mieszkania przejściowego. 

Chciałam wszystko odpowiednio i dokładnie zaplanować, przeprowadzić się z sensem i porządnie. 
Planować oczywiście sobie mogłam. Mogłam także wszem i wobec zainteresowanych informować, dlaczego zależy mi, aby przeprowadzić się w taki a nie inny sposób i w takim a nie innym czasie.
Życie i ludzie również mają swoje plany, które w swoich planach uwzględniałam, ale nie jest to transakcja  wiązana, gdyż  one moich planów nie bardzo uwzględniać chciały.

Było kilka nieprzespanych nocny, chmurnych dni, wiecznego stresu. Zupełnie niepotrzebnie, gdyż od miesiąca było wiadomo, że przeprowadzić się do mieszkania przejściowego możemy, tylko nie wiadomo kiedy. Oczywiście wiedzieli o tym wszyscy, tylko nie my. Bo to takie niby oczywiste było... 
I tak będąc na wakacjach dowiedzieliśmy się, że wszystko na nas czeka.
A my w czarnej dupie.

Ponieważ nadarzyła się okazja, by wydostać się z osady szumnie wsią nazwaną, szwagierka - której domem przez 5 lat się opiekowaliśmy - postanowiła dom sprzedać. Trochę się zmartwiłam, bo wiem, co to za dom, jak się w nim mieszka i byłam przekonana, że nikt tego kupić nie będzie chciał, a jeśli ktoś go kupi, to będę współczuć z całego serca. Ze zdziwieniem odbieraliśmy kolejne telefony z informacją, że są chętni. Ba, zdecydowani.
I tak: nasz listonosz - który stwierdził, że nie musi mieszkania oglądać, bo przecież listy nosi, to wie, jak wygląda; pan z remontem w oczach - który poprzestawiał już w głowie wszystkie możliwe ściany; wróżka - która wyczuwa w naszym domu dobrą energię (ja tam tylko wilgoć wyczuwam, ale niech będzie); pan na skuterze - faworyt M-ki, gdyż dał jej do potrzymania kask, licytują się. Ja mam ochotę chwycić każdego za ramiona i potrząść mocno z pytaniem: czyście powariowali?  
Ale skoro chętni są, to trzeba się najszybciej wyprowadzić. Okazało się to w środę. Grzecznie wróciłam po urlopie w czwartek do pracy i od razu dostałam wolne na piątek: dziewczyno, wyprowadzaj się stamtąd jak najszybciej! Zresztą, do mnie jeszcze nie dochodzi w pełni to, co się dzieje, ale widzę, że moi bliscy i trochę dalsi, cieszą się z tej przeprowadzki bardziej ode mnie. A ja się cieszę bardzo, bardzo :)
 
Muszę powiedzieć, że całą przeprowadzkę zaplanowałam sobie naprawdę rewelacyjnie i sensownie i bardzo żałuję, że moich teoretycznych planów nie mogę zastosować w praktyce, bo muszę się przeprowadzić do niedzieli. 
Tej niedzieli.
Tej jutro. 

To znaczy, chcemy się przeprowadzić do niedzieli, czyli wywieźć wszystko to, co będzie nam potrzebne.
Idealiści.
I wariaci.

Bo, gdyby jeszcze całe to pakowanie polegało na podzieleniu rzeczy na te: do zabrania i na te: na pewno nie do zabrania, to byłoby w porządku. Nawet jeśli chcieć troszkę utrudnić pakowanie (ale tym samym ułatwić rozpakowywanie) i grupę do zabrania podzielić na podgrupy, np. kuchnia, łazienka, książki. Bułka z masłem.

Ale każdą podgrupę należało podzielić na jeszcze mniejsze zespoły i podzespoły. Bo to, co nie przyda nam się teraz, będzie potrzebne za dwa lata na własnym mieszkaniu. I tak: podgrupa kuchnia podzielona jest na dwa zespoły: kuchnia - adres przejściowy, kuchnia - adres docelowy (czyli do przechowania u rodziców w piwnicy). Oprócz całego zespołu kartonów mieszczących się w moim schemacie pakowania są jeszcze dodatkowe kartony. Np. karton  dla W. albo dla rodziców, kartony z rzeczami do przekazania ludziom, instytucjom. I tak dalej, i tak dalej. Cały system podzespołów. Plus oczywiście wory na śmieci, gdzie ląduje wszystko to, co nie nadaje się do użytku - pytanie, po cholerę ja to w takim razie trzymałam?

Zaopatrzyliśmy się w kilkadziesiąt kartonów, metry taśmy klejącej, markery i zaczęliśmy się pakować.
Początek obiecujący: w niecałą godzinę spakowaliśmy 20 kartonów.
Książek. Samych książek.

Później zaczęłam odkrywać różne przedmioty i zastanawiać się skąd ja to mam i co miałam w głowie przynosząc to do domu?
Czy życie rzeczy polega też na tym, że one między sobą się rozmnażają, tajemniczo przechodzą z jednego gospodarstwa domowego do drugiego?
No bo jak inaczej wyjaśnić to, że ma się 10 scyzoryków w domu, 3 nieużywane krajalnice do jajek i encyklopedię pszczelarstwa?


Po trzech godzinach myślałam, że zwariuję, zacznę chodzić po ścianach i wszystko puszczę z dymem.
Potem pomyślałam, że przeprowadzka to cudowny wynalazek: można się pozbyć tylu niepotrzebych rzeczy!
Teraz przychodzi mi to bardzo łatwo. Podczas generalnych porządków zawsze było mi żal pozbywać się tych scyzoryków.
Czuję się uleczona z manii zbieractwa i gromadzenia.

Zadziwiające jest to, że człowiek jest przekonany, że tak naprawdę nie ma nic. Nic oprócz gratów, robi selekcję, a potem bach! Kilkanaście kartonów rzeczy niezbędnych.

Potem nadszedł czas na ubrania. Wiem, że ubrań mam dużo. Ale nie sądziłam, że aż tyle! Byłam bezlitosna. I jestem z siebie dumna: worków z  ubraniami przeznaczonymi do oddania jest więcej niż tych przeznaczonych do zabrania.
W związku z tym, gdzieś tak za dwa tygodnie, kiedy się zdążę wypakować, wpadnę w histerię, że nie mam się w co ubrać.

Rośnie sterta kartonów, rośnie zmęczenie. Gdyby nie fakt, że bardzo cieszę się na tę przeprowadzkę, pewnie waliłabym już głową w ścianę. A raczej w kartony. Końca nie widać.
Nie chciałam się pakować na ostatnią chwilę, no to się pakuję. Choć myślę też, że gdybym przeprowadzkę miała rozciągniętą na dwa tygodnie załóżmy, to miałabym dość drugiego dnia a i tak bym się nie wyrobiła. A tak, niesieni pozytywną energią zmiany, mimo zmęczenia, szybko i sprawnie pakujemy pięć lat naszego życia do kartonów.
Czasem potrzebne i dobre są szybkie cięcia.
Koniec przerwy. Wracam do kartonów, worków i logistyki. 
Ze śpiewem na ustach.



12 komentarzy:

  1. Przerabiałam. Dokładnie taka sytuacja. Mieszkanie przejściowe (może walizka rzeczy moich) i mieszkanie nowe. Okazało się że trzeba szybciej niż myślałam, więc w efekcie porzuciliśmy jakąkolwiek logistykę pakowania i wrzucaliśmy WSZYSTKO razem. Książki lądowały ze sprzętem, ubraniami i naczyniami wymieszane. Wzieliśmy kompletnie wszystko i dopiero przy wypakowywaniu segregowałam i faktycznie pozbyłam się kupy rzeczy. Bo u mnie albo jest idealnie, perfekcyjnie, albo cały system siada.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Akcję: "Wszystko ze wszystkim" przeprowadzaliśmy ostatnim razem. W efekcie przez miesiąc nie mogłam wyjść z kartonów :) Refleksję mam jedną: nieważne, jaką strategię się obierze, przeprowadzka zawsze będzie ciężkim i traumatycznym doznaniem :)

      Usuń
    2. Niestety. Nie ma madrych...

      Usuń
    3. Ciekawe, jakie triki mają ci z firm przeprowadzkowych ;)

      Usuń
  2. W sumie może i dobrze, że się nie przeprowadzam, choć miałabym ochotę przenieść się gdzieś indziej. Najlepiej na koniec świata, z tym, że na koniec świata chyba nie musiałabym zabierać nic.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przeprowadzka idealna: przeprowadzić tylko siebie.

      Usuń
  3. Bylo na polce to: "Anatomia ptaków domowych i embriologia kury", nikt nie wiedzial skad i po co:)))
    W maju skonczylam proces przeprowadzek w Polsce.Proces, bo trwalo to dwa lata i obejmowalo moje mieszkanie, czesc rzeczy u mamy, graty R. rozrzucone po rodzinie (ktora tez sie w tym czasie przeprowadzala- z gratami R., oczywiscie:)plus kilka lat zakupow na allegro, upchanych u kogo sie dalo, tzn. kto byl dostepny przy odbiorze przesylek, kilka kolezanek mamy bralo czynny udzial, a ja nie mialam umiaru:)
    W tym czasie przeprowadzalam sie szesc razy w Irlandii... Kocham ksiazki, nigdy nie mam ich za duzo, ale jak dostaje nastepna paczke w myslach mam slowo PRZEPROWADZKA jako memento.........:)
    Zazdroszcze ludziom zycia na tylku w jednym miejscu przez cale zycie.Chociaz... czy naprawde...
    Katie, zbij jakis kieliszek na szczescie, tak?
    Trzymam kciuki bardzo mocno, zeby wszystko bylo nice & smooth:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To jest bardzo dobry tytuł, o wiele bardziej intrygujący niż "Encyklopedia pszczelarstwa" ;)
      To niesamowite ile my gromadzimy rzeczy w okół siebie, prawda? I wszystko jest fajnie, dopóki nie trzeba ich przenosić. Jeszcze tej przeprowadzki nie skończyłam, a już się chora robię na samą myśl o tej za dwa lata :)
      A czy może być koniakówka? Bo ich jeszcze nie spakowałam :D
      Dzięki, widzę ląd :)

      Usuń
  4. Bidulko.Znam ból przeprowadzek.Istne szaleństwo.
    ps. Książki faktycznie pakuje się szybko i z przyjemnością. Znacznie mniej radochy daje ich przenoszenie.:)Pamiętaj...łapy precz od pudeł z książkami.
    Niech MOC będzie z Tobą, Katie:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Właśnie stworzyłam nowy podzespół! Na jednym z kartonie zapisałam: "Crap, który nigdzie się nie zmieścił. Piwnica" Na razie tylko tortownica tam leży ;)
      Pudła z książkami Kubik już dostarczył na miejsce, teraz jeszcze musi przewieźć pozostałe kilkadziesiąt kartonów ;)
      P.s. Moc jest. Opiłam się kawy i mnie nosi...

      Usuń
  5. Przeprowadzek nie lubimy... W nowym miejscu czuję się zawsze jak gość przez wiele tygodni, czasem miesięcy. Pakowanie doprowadza mnie do białej gorączki.
    A na pewno jeszcze w życiu choć raz czeka.

    Też tak masz, że cię nostalgia bierze i po chwili pakowania jest przerwa w stylu "Ojej, i to tu jest! Tyle lat..." po czym następuje opowieść o historii danego przedmiotu - a pudła czekają ;-)

    OdpowiedzUsuń

Copyright © 2014 serendipity , Blogger